صبر درختی

گۉزل

قارانغو کېچه‌ده کۉککه کۉز تیکیب،

اېنگ یاروغ یولدوزدن سېنی سۉره‌یمن.

اول یولدوز اویَلیب، باشینی بوکیب،

اَیته دیر: «مېن اونی توشده کۉره‌من.

توشیمده کۉره‌من، شونچه‌لر گۉزل،

بیزدن۔ده گۉزل دیر، آیدن۔ده گۉزل...»

چۉلپان

کۉنگیل

کۉنگیل، سېن مونچه لر نېگه

کیشنلر بیرله دوستلشدینگ؟

نه فریادینگ، نه دادینگ بار،

نېچون سېن مونچه سُستلشدینگ؟

چۉلپان

باغیم

آ، او نه قدر فسونکار!

نور بیلن تۉلگن بوتون.

گللری چمن۔چمن،

مېن اولرنی ایچه من:

کۉنگلیمده یشر بهار...

نور بیلن تۉلگن بوتون.

برگدېک اوزیلیب کېتسم،

اونوتمس مېنی باغیم:

ایشیمنی حرمت قیلور،

گللردن هیکل قورور.

مینگ ییللردن کېین هم

اونوتمس مېنی باغیم!

- مېن سېوه من، - شیویرلر عیال، -

کیرلرینگنی یوویب بېره من،

درزمالـلـه یمن کۉیلکلرینگنی

سېنی قوچگن قۉللریم بیلن.

بیر کون تانگده تۉشکده یاتیب

جیلمه یگنچه شیویرله سم بس:

«یوره گیم نینگ آستیده کیم دیر

خودّی سېندېک آلماقده نفس».

خورشید دوران

باله لیکده ایتر اېدیم آنمگه دایم:

«اولغه یسم، مېن تشلب کېتمه یمن سیزنی،

قۉریقله یمن آرامینگیزنی.»

کون کېلدی، اولغه یدیم -- ساچلری آقرگن آنم

کۉزلری قاره ییب کوته دی مېنی --

آرامینی اۉغیرلب کېتگن اۉغلینی.

خورشید دوران

شاعر قسمتی

۱. آنه تیلیم، سېن روحیم نینگ قناتی،

ابوالتورک نفسی، آلتای چېچگی.

هون دوریدن امان کېلدی غیراتینگ،

قوتلوغ اېنه سای نینگ اېزگو اېرتگی.

اورخون بۉیلریده تاشگه ایلندینگ،

فلککه سنچیلدینگ، توران بۉلدینگ سېن،

منگولیک سفرگه قچان آتلندینگ؟

قچان بو المگه -- کوچگه تۉلدینگ سېن؟